یکه و تنها وغریب؛مثله یه کوه سربلند
با قله ای که آدما هرگز به اون نمی رسن
یه دست مهربونی که روی پر ستاره ها
تو آبیای آسمون
بال و پری مثل خدا
بال و پری مثل خدا

کسی که نخلستون و شب
شاهد ناله هاش بودن
خونه های فقیر شهر
همیشه چشم براش بودن
کسی که نخلستون و شب
شاهد ناله هاش بودن
خونه های فقیر شهر
همیشه چشم براش بودن

با سفره ی خرما و نون ، عدالتُ معنی می کرد
با بازوان مردونش ، شجاعتُ معنی می کرد

رها و سبز و استوار ، مثل یه سرو سر فراز
با قامتی که خم نشد ،
جز توی محراب نماز
جز توی محراب نماز

تو خلوتش برای چاه
قصه ی دریا رو می گفت
حدیث یک روح بزرگ
یه مرد تنها رو می گفت

یکه و تنها وغریب؛مثله یه کوه سربلند
با قله ای که آدما هرگز به اون نمی رسن

تو خلوتش برای چاه
قصه ی دریا رو می گفت
حدیث یک روح بزرگ،
یه مرد تنها رو می گفت
حدیث یک روح بزرگ،
یه مرد تنها رو می گفت