@@اسمان سیاه عشق سیاه تر شد@@

خورشید آروم آروم تو بغل غروب امروز غمگین ترم خوابش برد.کوچه ها شب زده هستن و آسمون دیگه

آبی نیست.نفس عشق گرفته.همونطوریکه دل من از ابری که زود نمیباره میگیره.همونطوریکه از نگاه

غمزده ی توی آینه میترسم.شده ام مثل یه برگ که زیر شلاق تگرگ و بارون بهاری،پشت دیواری که

سکوتش هیاهوی تنهایی رو توی خودش حبس کرده،منتظر خزونه.یه خزون به یاد موندنی!خزونی که کلاغا

رو از شر شاخه هاش خلاص کنه!

گونه هام تب بار،چشام بارونی،دستام یخ زده.تنهاترم از همیشه.های های گریه هات گوشامو کر کرده.هوای

دل شکستن هاتو کردم.اگه نگفتم حدیثی از تنهایی هام ونخوندم برات شعری از غم هام،نه اینکه دلم دردی نداره.

میله های قفس نبودنت اونقدر بهم نزدیکن که به گلوم فشار میارن.حتی نفس هم نمیتونم بکشم.با خودم

میگم،به خودم میگم،به دل بی صاحبم میگم کسی که گرمی دستاش بهت وفا نکرد انتظار نمیره که سرمای

قلبش دلتو نلرزونه،تکون نده،نشکونه.
شبم یه شب خاموشه.بازم منم تنها.من موندم و یه سکوت خلوت.آروم پا توی اتاقم میذاری.من اونجام.اون

گوشه که از همه جا تاریک تره.سرم رو روی زانوهام میذارم.چشام میسوزه.دلم تنگ میشه.لبام قفل میشن

بهم.میشکنه اون بغضی که سالها انتظارت به گلوم نشوند.شونه هام آروم میلرزن.صدای هق هقم بلند میشه.
آروم میشینی کنارم.با دستت شونم رو نوازش میکنی.سرمو بالا میگیری.چشات چقدر مهربون شدن.یه حلقه

اشک توشون لونه کرده.گونه مو میبوسی و میگیگریه نکن گلم.تنهایی هات تموم شدن.خودم برات

اشکاتو پاک میکنمتوچقدر خوبی.سرمو میذارم روی سینت.صدای طپش قب مهربونت رو میشنوم.سرمو

بالا میگیرم تا لباتو ببوسم.ولی نور خورشید چشممو میزنه.اه.بازم صبح شد.توی اتاق با نگاه دنبالت

میگردم.نیستی.انگار سالهاست که اینجا نبودی!یعنی بازم...!